Kategoria: Budownictwo

Kruszywo i żużel

Do wyprodukowania betonu potrzebne są trzy zasadnicze składniki: cement, woda i kruszywo. Jako kruszywa najczęściej używa się żwiru. Poza żwirem można również stosować do wyrobu betonu szereg in­nych kruszyw. Do kruszyw o najwyższej wytrzymałości należą: kruszywa łamane otrzymywane z rozkruszenia odłamków skał oraz grube żwiry. Natomiast najniższą wytrzymałość wykazują: żużle, trociny, strużki drewniane. Mają one jednak tę zaletę, że są lekkie i ciepłe. W betonach konstrukcyjnych, gdzie wymagana jest duża wytrzymałość, używa się kruszywa o różnych wielkościach ziaren, tak aby w betonie zna­lazły się zarówno ziarna duże, jak również średnie i małe. Uziarnienie kru­szywa powinno być dobrane w ten sposób, aby pozostawić jak najmniej pustych przestrzeni między poszczególnymi ziarnami. Otrzymany w ten sposób beton będzie szczelny i ciężki a jednocześnie posiadać będzie dużą wytrzymałość. Kruszywa naturalne często zawierają pewne zanieczyszczenia organiczne, jak gnijące części roślin i odpadki. Zanieczyszczenia te wpływają na obniże­nie wytrzymałości, a nawet przy większych ilościach mogą doprowadzić do rozpadania się betonu. Praktycznym, lecz mało dokładnym sposobem zbadania kruszywa jest roz­tarcie piasku lub żwiru w ręce. Zawarte w nim pyły brudzą ręce, natomiast czysty żwir prawie nie pozostawia śladu. Niewielkie zanieczyszczenia pylaste można usunąć przez przemycie i prze­płukanie wodą. Wymaga to jednak użycia dużej ilości wody oraz dużego nakładu pracy. Jest to poza tym zabieg dość kosztowny. Najlepiej więc poszukać czystego żwiru i piasku o ziarnach zarówno ostrych, jak i kulistych. W budownictwie indywidualnym bardzo popularnym materiałem do wykonywania ścian zewnętrznych jest żużel (najczęściej żużel paleni­skowy). Materiał ten powstaje w kotłowniach centralnego ogrzewania lub zakładach przemysłowych podczas spalania węgla. Każdy żużel paleniskowy zawiera duże ilości zanieczyszczeń w postaci cząstek nie spalonego węgla oraz związków siarki i popiołu. Zanieczyszcze­nia te są szkodliwe dla wyprodukowanego z takiego materiału betonu, ponieważ mogą spowodować jego pęcznienie i rozsypywanie się. Niekiedy 100 doprowadza to do zniszczenia całych elementów ściennych i stropowych. Żużel przed użyciem powinien być pozbawiony wszelkich szkodliwych do­mieszek. Praktycznym i tanim, lecz długotrwałym sposobem jest wyługo­wanie go w okresie jesieni i zimy na wolnym powietrzu.

Witam Cię bardzo serdecznie! Mam na imię Maja i jestem agentem nieruchomości. Uwielbiam ten zawód. Stąd też decyzja o tym, iż chciałabym zacząć prowadzić bloga i dzielić się ciekawostkami ze świata nieruchomości. Mam nadzieję, że Wam się to spodoba!

Sposób ułożenia wykładzin

Powierzchnia stopni powinna być dokładnie oczyszczona i odkurzona, a ewentualne nierówności zeszlifowane i wyszpachlowane. Krawędź stopnia powinna być wyprofilowa­na stosownie do kształtu profilu krawężnika. Po wyschnięciu szpachlówki powierzchnie stopni powinny być przeszlifowane pa­pierem ściernym i zagruntowane rozrzedzonym klejem Pronikol B. W pierwszej kolejności wykończa się powierzchnię przednóżka stopnia (płaszczyzny pionowe lub lekko skośne) przez poma­lowanie (np. farbą chlorokauczukową), powleczenie odpowiednią kompozycją żywiczno-mineralną (np. Plastidur EP, Epidur) albo przez przyklejenie klejem kontaktowym paska wykładziny pod­łogowej. W następnej kolejności przykleja się krawężniki z PCW. Klej kontaktowy Pronikol B nanosi się na pas powierzchni stop­nia równy szerokości krawężnika oraz na jego spodnią płaszczy­znę stykającą się z płaszczyzną stopnia. Nie przykleja się tej części krawężnika, która styka się z płaszczyzną przednóżka. Po odczekaniu czasu otwartego klejenia krawężnik przykłada się do powleczonej klejem powierzchni stopnia i bardzo silnie dociska do betonu, najlepiej uderzeniami gumowego młotka. Kra­wężnik powinien ściśle przylegać do obu płaszczyzn stopnia. Nie­dopuszczalne jest pozostawienie pustki między krawędzią stopnia a krawężnikiem. Krawężniki przyklejane do stopni drewnianych mogą być do­datkowo przybite gwoździkami w miejscach, które zostaną przy­kryte wykładziną stopnia. Zaleca się również wyrównać szpachlówką próg, jaki tworzy wewnętrzny brzeg krawężnika. Następnie, metodą klejenia kontaktowego wkleja się pas wy­kładziny podłogowej z PCW, przycięty równo z brzegiem we­wnętrznego występu krawężnika. Wykończenie stopni schodowych przez przyklejenie profilowa­nej wykładziny stanowi najprostszy sposób wykoń­czenia. Wykładzinę przykleja się metodą klejenia kontaktowego, podobnie jak przykleja się krawężniki. Wykończenie stopni schodowych wykładziną dywanową może być wykonane metodą przyklejania całą powierzchnią, pokrywa­jąc stopnie i płaszczyzny przednóżków. Przyklejanie powinno na­stępować w kierunku od góry na dół. Innym sposobem rozwią­zania jest przyklejanie wykładziny dywanowej z krawężnikami z PCW. Przyklejanie odbywa się od dołu, rozpoczynając od wy­kończenia płaszczyzny przednóżka dolnego stopnia. Następnie przykleja się klejem kontaktowym krawężnik. W dalszym ciągu przykleja się odpowiednio przycięty kawałek wykładziny dywa­nowej, której brzeg wchodzi we wrąb w kształtowniku i która pokrywa powierzchnię stopnia i przednóżka następnego stopnia. Często pokrywa się schody chodnikami dywanowymi, ułożonymi luźno, bez przyklejania. Chodnik mocują pręty mosiężne wchodzące w uchwyty osadzone w materiale stopni.

Witam Cię bardzo serdecznie! Mam na imię Maja i jestem agentem nieruchomości. Uwielbiam ten zawód. Stąd też decyzja o tym, iż chciałabym zacząć prowadzić bloga i dzielić się ciekawostkami ze świata nieruchomości. Mam nadzieję, że Wam się to spodoba!

Posadzki z asfaltu lanego

Posadzki asfaltowe bezspoinowe z asfaltu lanego odznaczają się wieloma cennymi właściwościami, jak wo­doszczelność, nienasiąkliwość, odporność na ścieranie, elastycz­ność, odporność na uderzenia, izolacyjność elektryczna, zdolność tłumienia dźwięków uderzeniowych. Szczególnie korzystną cechą posadzek asfaltowych jest możliwość szybkiego oddania ich do użytku bezpośrednio po wykonaniu (po ostygnięciu asfaltu) oraz fakt, że ich stosowanie nie wnosi żadnej wilgoci do budynku. Po­sadzki asfaltowe są nieodporne na działanie podwyższonej tem­peratury (miękną) oraz olejów i materiałów pędnych. Odporność posadzek asfaltowych na kwasy i alkalia zależy od odporności chemicznej wypełniaczy mineralnych w mieszance asfaltowej. Po­sadzki asfaltowe kwasoodporne powinny zawierać wypełniacze ze skał kwasoodpornych, posadzki ługoodporne – ze skał odpor­nych na alkalia. Posadzki asfaltowe stosuje się przeważnie w pomieszczeniach produkcyjnych, w których posadzki są narażone na zawilgocenie wodą lub słabymi roztworami kwasów i ługów oraz w kory­tarzach, przejściach, pralniach, warsztatach, magazynach itp. Posadzki z asfaltu lanego mogą być wykonywane na każdym podłożu lub podkładzie, dostatecznie mocnym, suchym i pozio­mym albo z wyrobionym spadkiem w kierunku kratki ściekowej. Posadzki z asfaltu lanego mogą być również wykonywane jako pływające, układane na warstwie izolacyjnej (tłu­miącej) o niezbyt dużej ściśliwości (do 8 mm), pokrytej warstwą ochronną z papy lub papierem asfaltowym. Grubość posadzek z asfaltu lanego zależy od przewidywanych obciążeń użytkowych i wynosi dla warunków lekkich i średnich – 20-25 mm, dla warunków ciężkich, zależnie od wymagań – do 50 mm. Posadzki o grubości ponad 30 mm powinny być wy­konywane jako dwuwarstwowe.

Witam Cię bardzo serdecznie! Mam na imię Maja i jestem agentem nieruchomości. Uwielbiam ten zawód. Stąd też decyzja o tym, iż chciałabym zacząć prowadzić bloga i dzielić się ciekawostkami ze świata nieruchomości. Mam nadzieję, że Wam się to spodoba!

Ocieplenie okien na zimę

W bu­dynkach inwentarskich powszechnie sto­suje się okna drewniane lub metalowe z pojedynczymi szybami. Ciepłochronność okna drewnianego z pojedynczą szybą jest 6-krotnie mniejsza niż ściany z cegły grubości 2 cegieł (51 cm) o tej samej powierzchni. Jeszcze gorsze właś­ciwości termoizolacyjne mają okna me­talowe i żeliwne. Natomiast ciepłochronność okien drewnianych z podwójną szybą jest około 2-krotnie większa niż okien z szybą pojedynczą. Ochładzanie pomieszczeń następuje wówczas, gdy szyby w oknach są po­pękane, źle okitowane, gdy skrzydła okienne są spaczone i nie przylegają szczelnie do ościeżnicy. W takim przy­padku popękane lub stłuczone szyby okienne trzeba wymienić na nowe i dob­rze zakitować, natomiast ramy okienne należy dokładnie dopasować i tak za­mocować okucia, aby okna można było szczelnie zamknąć. Okna na okres zimy można dodatkowo ocieplić następującymi sposobami. Sposób pierwszy polega na przyklejeniu do ram okiennych przezroczystej folii od wewnętrznej strony pomieszczenia. Stosuje się do tego celu kleje używane do przyklejania posadzek z płytek PCW, np. Butapren, Dextro lub Elastic. Po dokładnym posmarowaniu klejem po­wierzchni ramy okiennej przykłada się odpowiednio przycięty arkusz folii i moc­no dociska do ramy za pomocą drewnia­nego wałka. Sposób drugi polega na wykonaniu ramy okiennej z pojedynczą szybą. Ramę tę osadza się w otworze ościeżnicy (podobnie jak ramy okienne) lub przy­mocowuje się do istniejącej ramy okien­nej za pomocą wkrętów. Ramę osadzoną w ościeżnicy zdejmuje się latem i ponownie zakłada na zimę, aby w okresie letnim można było wietrzyć pomieszczenie. Natomiast ramki przy­mocowane do ram skrzydeł okiennych mogą pozostać na stałe, gdyż nie będą utrudniały otwierania okien. Zdejmuje się je tylko podczas mycia szyb. Sposób trzeci polega na wykonaniu w ramie okiennej od wewnętrznej stro­ny pomieszczenia dodatkowego wrębu i wstawieniu drugiej szyby. Szybę tę utwierdza się listewką drewnianą przy­mocowaną do ramy za pomocą wkrętów. Przed przystąpieniem do pracy należy wyjąć istniejącą szybę, aby jej nie usz­kodzić podczas wykonywania wrębu dla drugiej szyby. Sposób czwarty polega na zasłonięciu okien słomianymi matami, zawieszonymi nad oknami. Maty opuszcza się na noc, a na dzień podnosi do góry za pomocą sznurka, podobnie jak rolety w oknach. Wymiary maty powinny być większe niż otworu okna w świetle muru. U dołu maty należy przymocować wałek drewniany o średnicy 5-6 cm, aby pod jego ciężarem mata łatwo opadała w dół i lepiej przylegała do ściany. W okresie większych mrozów i silnych mroźnych wiatrów należy na dzień od­słaniać co drugie lub co trzecie okno i ponownie zasłaniać je na noc. Tego rodzaju ocieplenie nadaje się szcze­gólnie do zabezpieczenia okien metalo­wych, żeliwnych i żelbetowych.

Witam Cię bardzo serdecznie! Mam na imię Maja i jestem agentem nieruchomości. Uwielbiam ten zawód. Stąd też decyzja o tym, iż chciałabym zacząć prowadzić bloga i dzielić się ciekawostkami ze świata nieruchomości. Mam nadzieję, że Wam się to spodoba!

Ocieplenie budynków inwentarskich

W naszym klimacie budynków inwentarskich zazwyczaj się nie ogrzewa. Zwierzęta muszą same wyprodukować ciepło potrzebne do ogrzania pomieszczenia. Niejednokrotnie odbywa się to kosztem ich produktywności. W pomieszczeniach dla zwierząt temperatura w okresie mrozów nie powinna spadać poniżej: +6°C w oborach, +1 2°C w chlewniach, +4°C w owczarniach i +8°C w kurnikach dla niosek. Aby utrzymać takie temperatury w pomieszczeniach dla zwierząt, ciepłochronność i ścian zewnętrznych powinna być co najmniej dwukrotnie większa niż ścian zewnętrznych w budynkach mieszkalnych. W rzeczywistości w wielu budynkach inwentarskich są one znacznie mniej ciepłochronne niż w budynkach mieszkalnych. Do ocieplania ścian zewnętrznych w budynkach inwentarskich można stosować następujące materiały: cegłę dziurawkę lub sitówkę oraz połówki pustaków żużlowo- betonowych Alfa do obmurowania ścian, płyty izolacyjne wiórkowo-cementowe (suprema) grubości 5 cm oraz płyty z wełny mineralnej grubości 4-6 cm, wełnę mineralną luzem jako zasypkę ocieplającą, trociny lub wióry drzewne jako zasypkę ocieplającą przemieszane z wapnem hydratyzowanym i środkiem grzybobójczym Soltax , ścinki syntetycznych materiałów włókienniczych, miał torfowy, przemieszany również ze środkiem grzybobójczym, podobnie jak trociny, żużel paleniskowy przemieszany z wapnem hydratyzowanym lub nasycony mlekiem wapiennym. Przed przystąpieniem do ocieplenia ścian drewnianych należy sprawdzić, czy nie są porażone grzybem domowym. Jeżeli stwierdzimy ślady grzyba, to ściany należy odgrzybić. Tak przygotowaną ścianę można ocieplić. Polega to na ogaceniu ścian słomą i pokryciu płytami azbestowo-cementowymi. W tym celu warstwę prostej słomy przymocowuje się ściany drewnianej listwami długości 2,5 cm, szerokości 6-8 cm.

Witam Cię bardzo serdecznie! Mam na imię Maja i jestem agentem nieruchomości. Uwielbiam ten zawód. Stąd też decyzja o tym, iż chciałabym zacząć prowadzić bloga i dzielić się ciekawostkami ze świata nieruchomości. Mam nadzieję, że Wam się to spodoba!

Naprawa murów

W budynkach najczęściej występują nas­tępujące uszkodzenia murów: murszenie i lasowanie się cokołów i murów nad cokołem oraz powstawanie rys i pęknięć w fundamentach i ścianach zewnętrz­nych. Nieusunięcie w porę tych usz­kodzeń może doprowadzić do zawalenia się budynku. Uszkodze­niom tym ulegają cokoły i ściany wyko­nane z kamienia wapiennego lub źle wy­palonej cegły. W wyniku tego powstają wyżerki w zewnętrznej powierzchni ścian i co­kołów. Przed dalszym niszczeniem można mury zabezpieczyć w następujący spo­sób. Zmurszałą powierzchnię należy zbić młot­kiem murarskim, następnie wyskrobać zaprawę ze spoin między kamieniami lub cegłami, całą powierzchnię oczyścić z kurzu miotłą lub szczotką i zmyć dokładnie wodą, aby zapewnić dobrą przyczepność tynku. Wypadające pojedynczo cegły lub kamienie należy ponownie zamurować zaprawą cementową, tak przygotowaną powierzchnię należy najpierw obrzucić cienką warstwą zaprawy cementowej o proporcji składników 1 części cementu na 1 część piasku ziarnistego. Po stwardnięciu obrzutki cementowej miejsca te tynkuje się zaprawą cementową 1:3 (1 część ce­mentu: 3 części piasku ostro ziarnistego). Następnie wokół budynku należy uło­żyć płyty chodnikowe ze spadkiem od ścian budynku. Umożliwi to spływ wód opadowych z terenu i połaci dachowych oraz zapobiegnie dalszemu zawilgoceniu cokołów i ścian nad cokołem. Murszenie ścian od wewnętrznej strony pomieszczenia najczęściej występuje w pomieszczeniach budynków inwentar­skich z bloków gazobetonowych. Mur­szenie następuje wskutek stałego za­wilgocenia tych pomieszczeń parą wod­ną. Brak zabezpieczenia ścian przed dalszym ich zawilgoceniem spowoduje coraz głębsze murszenie bloków gazobetonowych, co może doprowadzić do zniszczenia ścian i zwalenia się ich pod ciężarem stropów wspartych na tych ścianach. Jeżeli wyżerki i zmurszenia bloków nie sięgają głębiej niż 5 cm, to ściany przed dalszym niszczeniem można zabezpie­czyć samemu w następujący sposób. Najpierw należy zbić tynki zewnętrzne, usunąć z powierzchni muru opadające płyty zmurszałego gazobetonu i całą powierzchnię zeskrobać szczotką drucia­ną, a następnie wysuszyć powierzchnię muru (trzeba otworzyć okna i drzwi na oścież w celu stworzenia przeciągu powietrza, który przyspieszy schnięcie ścian). Takie suszenie ścian powinno trwać od 7 do 14 dni w porze letniej bezdeszczowej. Na czas wykonywania prac należy usunąć zwierzęta z pomiesz­czenia oraz podeprzeć strop, aby nie nastąpiło jego uszkodzenie lub zawale­nie. Po wyschnięciu ścian należy oczyścić je ponownie miotłą z resztek zmursza­łego gazobetonu i kurzu, następnie całą powierzchnię wyrapować (obrzucić) za­prawą cementową 1:3 (1 część ce­mentu : 3 części piasku ostro ziarnistego). W celu zwiększenia wodoszczelności obrzutki cementowej, do zaprawy można dodać chemiczne środki uszczelniające, np. Murosan B. Murosan B jest to płyn jasnobrązowy, nieco gęstawy, łatwo rozpuszczający się w wodzie, który uszczelnia zaprawy cementowe i przyspiesza wiązanie cementu. Na 1 m3 zaprawy daje się 20-30 kg Murosanu B.

Witam Cię bardzo serdecznie! Mam na imię Maja i jestem agentem nieruchomości. Uwielbiam ten zawód. Stąd też decyzja o tym, iż chciałabym zacząć prowadzić bloga i dzielić się ciekawostkami ze świata nieruchomości. Mam nadzieję, że Wam się to spodoba!

Przygotowanie różnego rodzaju zapraw

Zaprawy wapienne mogą być przy­gotowane z wapna sproszkowanego (hydratyzowanego), hydraulicznego lub ciasta wapiennego. Przy przygotowaniu zaprawy wapiennej najpierw miesza się sproszkowane wapno z piaskiem, po czym dolewa się stopniowo wodę, mieszając do chwili uzyskania całkowicie jednorodnej masy. Przy przygotowaniu zaprawy wapiennej z ciasta wapiennego najpierw ciasto rozrzedza się w skrzyni małą ilością wody, a następnie stopniowo dodaje się i dolewa wodę, ciągle mieszając. Dobrze przygotowana zaprawa po przyklepaniu i wygładzeniu łopatą nie powinna mieć skupisk samego pias­ku i smug nierozmieszanego wapna. Zaprawy cementowo-wapienne, przy przygotowaniu najpierw należy wymieszać skład­niki sypkie, a następnie dolać wodę i całość mieszać do chwili uzyskania jednolitej masy. Przy­ przygotowaniu zaprawy cementowej najpierw miesza się dokładnie cement z piaskiem, a następnie z wodą, aż do uzyskania jednolitej szarej barwy bez widocznych skupisk czystego piasku. W celu zwiększenia urabialności zapra­wy cementowej można dolać 10-15% ciasta wapiennego do wody zarobowej. Wodę wymieszaną z ciastem wapiennym wlewa się zamiast czystej wody do skrzyni, w której znajduje się cement wymieszany z piaskiem. Zaprawę ce­mentową należy zużyć w ciągu dwóch godzin od czasu dodania wody. Spo­sób przygotowania zapraw gipsowo-wapiennych zależy od rodzaju użytego wapna. Jeżeli używa się wapna sproszkowanego, to najpierw miesza się materiały sypkie (wapno spro­szkowane, gips i piasek), następnie mie­szaninę tę wsypuje się do skrzyni z wodą i miesza (mieszanie nie powinno trwać dłużej niż dwie minuty).Przy użyciu ciasta wapiennego oddziel­nie rozrabia się ciasto wapienne z wodą na mleczko wapienne, w skrzyni miesza się na sucho gips z piaskiem, następnie wlewa się mleczko wapienne i miesza szybko przez dwie minuty. Przygotowaną zaprawę gipsową lub gip­sowo-cementową należy zużyć w ciągu 5 minut od czasu dolania wody, nim nastąpi jej wiązanie. Z tych wzglę­dów zaprawę należy przygotować w ilo­ści, jaka może być zużyta w ciągu 5 minut. Do zapraw tynkarskich należy stosować piasek drobnoziarnisty odsiany przez siat­kę drucianą (rafę) o średnicy oczek 1 mm.

Witam Cię bardzo serdecznie! Mam na imię Maja i jestem agentem nieruchomości. Uwielbiam ten zawód. Stąd też decyzja o tym, iż chciałabym zacząć prowadzić bloga i dzielić się ciekawostkami ze świata nieruchomości. Mam nadzieję, że Wam się to spodoba!

Zwalczanie grzybów domowych

Grzyby domowe powodują częściowe lub całko wite zniszczenie elementów budynku, głównie elementów drewnianych. Pogarszają one warunki zdrowotne w pomieszczeniach dla ludzi i zwierząt, po wodują kruszenie murów i odpadanie tynków. Zagrzybienie budynku może powstać wskutek użycia do budowy materiałów zagrzybionych (np. drewno i cegły pocho­dzące z rozbiórki) bez uprzedniego ich odgrzybienia za pomocą środków grzy­bobójczych, zastosowania do budowy zbyt mokrego drewna, niezaimpregnowanego środkami grzybobójczymi i niezaizolowanego w styku z murem lub podsypką w stropach, braku urządzeń wentylacyjnych w pomieszczeniach stale zawilgoconych parą wodną. Grzyb w budynku poraża najpierw drewno, następnie tynk, mury i beton. Elemen­ty drewniane zaatakowane grzybem mogą być zniszczone nawet w ciągu jednego roku. Sygnałem porażenia elementów budynku przez grzyb jest zapach stęchlizny, powstawanie brunatnych plam na drew nie i tynkach. Przy większym zagrzybieniu drewno brunatnieje, pęka wzdłuż i w poprzek włókien, tynki zaś pękają i odpadają. Ponadto widoczne są grzybnie i sznury grzybni w miejscach styku elementów drewnianych z murem, głównie przy ościeżnicach okiennych i drzwiowych oraz listwach podłogowych. O stopniu rozwoju grzyba można przekonać się po zerwaniu listew podłogowych i ościeżnicowych oraz zerwaniu desek podłogowych przy ścianach budynku. Stopień zniszczenia drewna przez grzyby domowe określa się stosunkiem zniszczonej powierzchni jego przekroju. Rozróżniamy trzy stopnie zniszczenia drewna przez grzyby domowe. Pierwszy stopień zagrzybienia (za grzybienie słabe), ma miejsce gdy drewno jest uszko­dzone na powierzchni elementu, a zni­szczenie powierzchni jego przekroju poprzecznego nie przekracza 10%. Drugi stopień zagrzybienia (zagrzybie­nie średnie) występuje, gdy drewno jest uszkodzone w 10-25%. Natomiast trzeci stopień zagrzybienia (zagrzybienie silne) następuje, gdy zniszczenie drewna przekracza 25% przekroju poprzecznego danego elementu.

Witam Cię bardzo serdecznie! Mam na imię Maja i jestem agentem nieruchomości. Uwielbiam ten zawód. Stąd też decyzja o tym, iż chciałabym zacząć prowadzić bloga i dzielić się ciekawostkami ze świata nieruchomości. Mam nadzieję, że Wam się to spodoba!

Zabezpieczenie piwnic przed wodą zaskórną i gruntową

Okresowe zalewanie piwnic wodą może nastąpić w czasie dużych i długotrwałych deszczów oraz roztopów wiosennych, jeżeli piwnice nie są zabezpieczone przed wodą gruntową i zaskórną Zabezpiecze­nie to można wykonać dwoma sposoba­mi. Sposób pierwszy polega na odprowa­dzeniu wód opadowych lub obniżeniu lustra wody zaskórnej za pomocą, dre­nażu, jeżeli istnieje możliwość odprowa­dzenia wody w miejsce położone niżej. Wokół budynku, w odległości 2-3 m od ścian piwnicznych, należy wykopać rów głębokości co najmniej 20 cm po­niżej stopy fundamentowej, ze spadkiem dna około 2-3% (2-3 cm na 1 m) w kierunku spadku terenu. Na dnie na­leży ubić mocno warstwę gliny i pokryć ją żwirem. Na tym podłożu układa się sączki drenarskie średnicy 15-20 cm; styki sączków należy pokryć z wierzchu kawałkami gruzu ceglanego lub z roz­bitych sączków. Po ułożeniu drenów rów zasypuje się najpierw nielasującym tłuczniem kamiennym, następnie grubym i drobniejszym żwirem, a z wierzchu — ostro ziarnistym piaskiem (bez ubijania). W najniższym miejscu pierścienia utworzonego przez rów drenarski trzeba wykonać z kręgów betonowych studzienkę zbiorczą, której dno powinno znajdować się o 50 cm głębiej niż wylot sączków. Poniżej poziomu wylotu sączków od studzienki należy odprowadzić wodę ru­rami betonowymi średnicy 20-30 cm do miejsca niżej położonego — rowu, stawu lub innego zbiornika wodnego. Wokół budynku wykonuje się spadki w stronę rowu drenarskiego, a przy samych ścianach budynku utwardza powierzchnię brukiem kamiennym albo układa płyty chodnikowe na szerokości 1 lub 2 płyt. Niezależnie od tego ściany od strony gruntu powinno się izolować warstwą tłustej gliny, ubitej mocno cien­kimi warstwami. Można tez pokryć ściany lepikiem asfaltowym lub masą izolacyjną o nazwie Abizol, po uprzednim oczy­szczeniu i wysuszeniu powierzchni ścian.

Witam Cię bardzo serdecznie! Mam na imię Maja i jestem agentem nieruchomości. Uwielbiam ten zawód. Stąd też decyzja o tym, iż chciałabym zacząć prowadzić bloga i dzielić się ciekawostkami ze świata nieruchomości. Mam nadzieję, że Wam się to spodoba!

Ochrona cieplna budynku

Na poszczególne elementy budynku działają liczne ze­wnętrzne jak i wewnętrzne czynniki klimatyczne. Tradycyjne metody budowy, uwzględniające w dostatecz­nym stopniu wpływ czynników klimatycznych, ukształto­wały się w wyniku doświadczeń uzyskanych przez całe stulecia. Wzrost wymagań użytkowników mieszkań i wprowadzenie nowych materiałów budowlanych doprowadziły do tego, że stare metody budowania zastąpione zostały obecnie me­todami nowoczesnymi. Błędy i szkody, które wystąpiły w budownictwie w wyniku stosowania nowych materiałów w konstrukcjach wznoszonych według dawnych metod budowa­nia, zmusiły uczestników procesu budowlanego do do­kładniejszego zbadania poszczególnych materiałów i ich właściwości fizycznych. Okazało się, że poszcze­gólne materiały w różnym stopniu spełniają stawiane im wymagania. Podczas gdy dawne, masywne, zwarte, je­dnolite konstrukcje mogły sprostać działaniu warunków atmosferycznych dzięki swej grubości, dzisiejsze oszczędne pod względem wymiarów konstrukcje muszą być w tym celu składane z kilku warstw, z których każda ma do spełnienia inne, odpowiednie do ich właściwoś­ci zadania. Materiały izolacyjne, wytwarzane obecnie w szerokim asortymencie, mają za zadanie ochronę pomieszczenia przed zimnem i hałasem, przy czym bardzo korzystne jest, iż do obu celów może być zastosowany ten sam materiał. Materiały do izolacji cieplnej są podatne na zawilgocenie, należy je więc chronić przed wilgo­cią za pomocą materiałów przeciwwilgociowych, które tworzą oddzielną grupę materiałów. Ciepła nie da się szczelnie zamknąć, można jedynie osłabić tempo jego przepływu, dlatego rola materiałów izolacyjnych jest tak ważna.

Witam Cię bardzo serdecznie! Mam na imię Maja i jestem agentem nieruchomości. Uwielbiam ten zawód. Stąd też decyzja o tym, iż chciałabym zacząć prowadzić bloga i dzielić się ciekawostkami ze świata nieruchomości. Mam nadzieję, że Wam się to spodoba!